İnsan komik olabilir, fakat bir komedinin içinde yer almak, iyi bir oyuncu olmayı gerektirir.! Oysa hayatın eğer bir  komedi ise, alaya alınacak hiç bir duruma gülemez bir zaman sonra insan . Ağlayan palyaço kültü bu tasvirden çıkar.   İnsan dindar olabilir ama bir “dinin adamı” olmak için önce doğuştan ateizmin nefesini duyması gerekir ruhunda. Tıpkı uyarıcı peygamberler gibi. Dinin adamı değil de dindar isen bu senin şahsi bir meselendir. Şahsiyetini şekillendirdiğin inanç kalıbı ise senin “mutlak doğru” ndur.   Kül kedisinin baloda düşürdüğü ayakkabısının sahibini arayan prens gibi sindirellanı arayacak olursan,  gece yarısı olmadan dünyanın balkabağına dönüştüğüne şahit olursun. “Benden” türetme çabası, çoğalman, haklılığını hiç bir zaman ispat etmez. Sadece klonlanmış beyinler türetirsin yeryüzünde. Cemaat cemiyet işleri bundan çok hayırlıdır. Kaybolur gidersin arada kendi ıskartaların açığa çıkmasın diye ve birileri hep senden önce düşünmüştür neticede.   Masallara inanmaz, çocukça şeyler de deriz. Hatta en kötü karakterleri cadılara, devlere dahi kahkahayla güleriz. Hayal kuramadığımız ya da “makul” kelimesini zamir yaptığımız zaman mı yetişkin birey sayılıyoruz. Ya da hayallerimizin rengini süsleyen pembe şekerlerin, kırmızı balonların, çukulatadan evlerin yerini, Pembe köşkler, Kırmızı jambon karidesler ya da rezidanslar alma çabası mı olgunlaştırıyor bizleri? Ama o zaman dev olmadığı halde patronumuzdan, Cadı olmadığı halde kadınımızdan korkuyoruz.

Kimse onları beğenmediği için, kendini beğenmiş insanlar türetir yaşam. Zira beğenilmek, hava gibi, su gibi ihtiyaçtır. İnanç ciddi bir iştir. Vicdana hitap eder. Çocukken aciz yaratılan insanın büyüdükçe artan beğenisinin firavunlar gibi tanrısallığa ulaşmaması için çeker geminden.   Oysa hepimiz çocuğuzdur her zaman. Bazısı bir hayal görür, elindeki küçük dünya küresiyle. Her yeri “Gamalı Haç” ile doldurmuştur kurşundan askerleriyle. Ölümüne insanlık yapmıştır elini kaldırırken cesetlerinin üzerine. Bazısı bakar, buğday tarlasında gölgede kalmış küçük başakların teker teker üstünü açar ki güneş görsün diye. Ağlar, ağlar, ağlar…   Komik olan ise masalların değil hayallerin katlettiği, düşman olduğu bir dünya bırakmamız gelecek nesillerimize. Düşük ücretle hayal kurulamayacağını anlayanlar çok çalışanın da emeğini alıp, yan gelip yatana vermeyi zamanında sistem diye ortaya koyarken “ama biz farklıyız” diye itiraz edenler, kahramanlık türküleri söyler atalarına, dedelerine, cedlerine..   Koca koca adamlar, adamlar, adamlar. Geçti hep bu dünyadan, çağ kapatıp çağ açan insanlar. Benim çağımı hiç kimse kapatamayacak zira ne cilalı taşım, ne de Konstantinopolis.   Ben kimsenin hayali ile değil kendi masalımda yaşamayı yeğledim ve bir cırcır böceğine dönüştüm. Mevsim kışsa onu da karıncalar düşünsün.

Diyeceksiniz ki bunca birbirinden kopuk sözleri neden sarf ettin. Gündeme bakıyorum da her şey yolunda giderken yol bulamamış bir masal da “bir varmış bir yokmuşla” başlamasın istedi paşa gönlüm.

Emek ve zaman sarfı. Hayatın getirilerine karşı zorunlu oruç ve hazımsızlıklara karşı dik durabilme cesareti içerisinde kendini yalçın bir kaya haline getirmek. Etten kemikten yapılmış bedenin içindeki ruhu betonlaştırıp büstünü dünyanın en yüksek dağına taşımak için geçen onca çaba, gayret ve zaman.   İdeal ile gerçek arasındaki uçurumu kapamak için verilen mücadele sonucunda azm edilen yolu kutsama. Budadığın bütün var olabilecek dallarını yakarken karşısında eksilttiklerine bakarak kendi eksikliğinde ısınabilmek.   Seri katiller ile Liderler arasındaki tek fark; Arno Gruen’in dediği gibi “ kendillik nefreti ve kökeni; tabi oluşta kendi payını görmezden gelmeye dayanan temel yalan” sorununa mantıklı mazeretler üretecek sosyalliği yakalayabilmek ayrımı olsa gerek.   Taksimde bombayı patlatan terorist’in bilinç yapısı ile yılların gazetecisi Oktay EKŞİ’ye kantarın sözlerini kaçıran ruh hali arasında aslına hiçbir fark yok. Veya beş kez partisi kapatılıp altı kere yeninden başkan seçilmeye gayret gösteren bir siyasi lider ile milyonları ölüme gönderen Adolf Hitler arasında psikolojik temel bilinç açısından sadece nüansları farklı ama temeli ayni olan bir bilinçaltı var.   Başarının bedellerini ödedikten sonra ödetenlerde öç alma psikolojisinde mazoşistçe bir zevk alma içgüdüsü ile Hedonizmin kollarına kendini salıverme. Başarı devam ettikçe bu zevk sağanağından istifade etmek belki masum ve rutin hayatlar için sadece kendine dair bir yıkımla sonuçlanabilecekken bu oyunu siyasette oynamak ise başlı başına bir entrika.   Bir siyasinin ,kendi varlığını devam ettirme adına ekranda çıkarak diğerine ağır hakaretler etmesini kabul edilemez bulurken suskun içselliğini Bolivya dağlarında gezip asker avlayan Che’nin mazeretin de  haklı bulabiliyoruz.